Mam chmurę… ale gdzie ona jest?
W obecnych czasach bardzo często spotykamy się z wyrazem „chmura”. Prześladuje on nas w technologii, urządzeniach elektronicznych, chociażby w smartfonach, ale też i w codziennym życiu. Nie mam tu na myśli obłoków na niebie, lecz termin obowiązujący w bardzo szybko rozwijającej się branży informatycznej i cyfrowej. Chmura to najprościej mówiąc pewne miejsce, 
w którym przechowywane są nasze dane czy też pliki, do których mamy dostęp na całym świecie za pośrednictwem Internetu. I w tym momencie pojawia się pytanie, gdzie te dane są i czy w ogóle mają gdzieś swoje miejsce. Aby zrozumieć ten problem należy poznać całą ideę funkcjonowania chmury. Możemy je podzielić na dwie kategorie: chmurę obliczeniową (ang. cloud computing) oraz chmurę publiczną. Z jednej strony są to dwie osobne definicje, a z drugiej tworzą one jedną całość. 
Cloud computing to model korzystania z usług usługodawcy przez jego infrastrukturę zewnętrzną.  Oznacza to, że płacimy za udostępnioną nam możliwość korzystania z danej usługi, bez konieczności zakupu licencji na nią. Jej działanie polega na przeniesieniu usług IT na serwer, do którego dostęp mają uprawnione do tego podjednostki klienckie. Przykładem takiej chmury są edytory Microsoft 
w wersji online, dzięki którym możemy tworzyć i edytować własne dokumenty bez posiadania zainstalowanej aplikacji. 
Na chmurę obliczeniową składają się również dyski, czyli chmury publiczne.  Są one oferowane przez największe na świecie organizacje, firmy i producentów sprzętu IT. Do najpopularniejszych należą: Dropbox, Microsoft One Drive, Google Drive, Apple iCloud, Box i wiele innych. Tego typu dyski oferują nam magazynowanie i tworzenie kopii zapasowych danych, czy też po prostu przechowywanie plików, do których mamy dostęp z każdego miejsca na świecie. Mogą one być płatne, ale występują też ich wersje darmowe. Różnią się przede wszystkim ilością dostępnego miejsca oraz możliwościami przechowywania danych. 
Chmura publiczna dzieli się również na kilka kategorii. Pierwszą i najprostszą jej formą jest kolokacja, kiedy to otrzymujemy miejsce w serwerowni, prąd i klimatyzację. O całą resztę, czyli sprzęt, zabezpieczenia, systemy operacyjne, oprogramowanie, musimy zadbać sami. Kolejny jest IaaS (ang. Infrastructure as a Service), rozszerzony o zapewniony sprzęt od dostawcy, a czasem i zabezpieczenia. Następny jest PaaS (ang. Platform as a Service), który jest wzbogaceniem IaaS o system operacyjny. Nareszcie dochodzimy do SaaS (ang. Software as a Service), gdzie dostawca zajmuje się wszystkim. Nam pozostaje tylko korzystać z chmury. Dostępny jest jeszcze S+S czyli Software + Service. To wymieszanie tego co mamy na dysku twardym z tym co daje chmura - korzystanie z oprogramowania na zasadzie funkcjonowania chmury. Sami decydujemy, co chcemy udostępnić online, a co ma być tylko stacjonarnie. Taki kompletny model jest podstawą działania wszystkich chmur, z których korzystamy.  
Po zapoznaniu się z rodzajami chmury, omówieniu ich zastosowań i funkcji można przejść do sedna sprawy, a mianowicie jak ta cała chmura wygląda. W rzeczywistości jest to wielki, potężny serwer sprzężonych ze sobą niezwykle wydajnych komputerów i pojemnych dysków, należący do danego dostawcy chmury, np. Microsoft. Przechowywane są tam przez nas przesyłane dane. Do zadań usługodawcy należy zajmowanie się plikami, zapewnienie bezpieczeństwa i odpowiedniego oprogramowania. W naszym interesie leży jedynie korzystanie z chmury. Producenci nie podają często dokładnej lokalizacji serwerów chmury, starają się aby klienci nie zadawali zbędnych pytań. Ważne dla nas powinno być działanie chmury, jej koszty i to, że jest. Resztą ma się zająć producent. 
Przy tej sprawie pojawia się również temat bezpieczeństwa naszych danych. W zależności od kraju, 
w jakim znajduje się serwer, takie obowiązują go prawa. Sprawdzenie tego nie należy do łatwych zadań, gdyż trzeba szczegółowo zaznajomić się z obowiązującym tam prawem. Dostawcy starają się jak najlepiej zabezpieczyć nasze dane.  Więcej możemy dowiedzieć się z certyfikatów uzyskanych przez dostawcę. Są to przykładowo ISO/ IEC 27001:2005 informujący o dużym nacisku położonym na bezpieczeństwo, SAS 70 pokazujący jakość działań wykonywanych przez firmę lub też SLA określający poziom dostępności usługi. Jeśli chodzi o ryzyko utraty, pomieszania czy też kradzieży danych, jest ono bardzo małe. Wszystko dzięki rozproszeniu plików oraz szeregu zabezpieczeń, zanim trafią one na serwer. Warto również zwrócić uwagę na to, czy mamy w ofercie szyfrowane połączenie 
i dwuetapowe logowanie. Generalnie chmury są bezpieczne, a nawet bardziej niż dyski twarde, co nie oznacza, że sam użytkownik ma nie dbać o ochronę. Można więc spać spokojnie, bez obawy czy nasze dane nie zostaną utracone. 
Podsumowując, chmura to dość złudne pojęcie. Aby mogła ona zaistnieć potrzebny jest zarówno pewien serwer, czyli dostawca, oraz Internet. Bez serwera nie byłoby miejsca, aby przechowywać dane, natomiast bez połączenia internetowego nie można byłoby przesyłać i korzystać z plików. Wynika z tego, że chmura to zespół Internetu i serwera wzajemnie zależnych od siebie.

Bibliografia:
1.	https://blogs.technet.microsoft.com/mkedziora/tag/azure-cloud/
2.	https://blogs.technet.microsoft.com/mkedziora/tag/bezpieczenstwo/
3.	http://www.komputerswiat.pl/centrum-wiedzy-konsumenta/uslugi-online/wszystko-o-chmurach.aspx